روزهای سخت
ساعت ۸:۳٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳ مهر ،۱۳۸٧  

روزها به کندی وباسختی می گذرد.اتفاقات اطرافم بسیارآزاردهنده شده.آدمهایی که از حرفه ای برودن حرف می زنند کارهای غیر حرفه ای می کنند.جالب است از زمانی که بازرس انجمن صنفی روزنامه نگاران شدم همه فکر می کنند باید تنهایی ودر مدت کوتاه همه انچه را بهش اعتراض دارند سروسامان بدهم وبروفق مراد شان کارکنم.

همکارهای عزیز باورکنید برای رای همه شما احرتام قائلم اما بیایید برای یک بار هم که شده یک طرفه به قاضی نرویم.کمی با تامل به قضاوت دیگران بنشینیم.گاه از اینکه  برخی ازروزنامه نگاران انجمن صنفی روزنامه نگاران را محدود به چند نفر می دانند تعجب می کنم.آنان فراموش می کنند که انجمن یعنی همه اعضا ومجمع بالاترین مرجع تصمیم گیرنده در ان محسوب می شود.پس اگر تصمیمی نا صحیح گرفته می شود باید از خودمان که یک عضو از مجمع هستیم خرده بگیریم وبعد از دیگران.

اگر اتفاقی می افتد که خوشایندمان نیست نباید سکوت کنیم وهمیشه منتظر نمانیم تا یک نفر از غیب بیاید وحق مان را بگیرد.


کلمات کلیدی: